Ogród deszczowy na piaszczystej glebie – jak ograniczyć zbyt szybkie wsiąkanie wody

Co zmienia piaszczysta gleba

Ogród deszczowy na piaszczystej glebie może działać skutecznie, ale woda zwykle znika z niecki szybciej niż na glinie, bo duże przestrzenie między ziarnami piasku słabo ją zatrzymują. IUNG-PIB wskazuje, że gleby lekkie mają ograniczoną zdolność magazynowania wody i składników, dlatego Fundacja Sendzimira oraz Wody Polskie zalecają łączyć infiltrację z retencją w strefie korzeniowej.

Dlaczego piasek szybko przepuszcza wodę?

Gleba piaszczysta to podłoże z przewagą grubych cząstek mineralnych, charakteryzujące się dużą przepuszczalnością, małą pojemnością wodną i szybkim przesychaniem wierzchniej warstwy. Po intensywnym deszczu deszczówka może zniknąć w ciągu kilku godzin, a młode korzenie nie skorzystają z niej tak długo jak na glebie gliniastej.

To nie oznacza, że niecka chłonna została źle wykonana. Jej podstawowym zadaniem jest przejęcie spływu z dachu, spowolnienie jego drogi i bezpieczne oddanie wody do gruntu. Na piasku potrzebujesz jednak większej kontroli nad dopływem, nasadzeniami oraz parowaniem.

„Ochrona gleb lekkich wymaga zwiększania zawartości materii organicznej i ograniczania strat wody.” — IUNG-PIB, materiały edukacyjne dotyczące właściwości gleb, 2024

Z mojej praktyki przy rabatach na piasku wynika, że największym błędem jest ocenianie ogrodu wyłącznie zaraz po ulewie. Niecka może wyglądać na pustą, lecz jej rośliny nadal cierpią z powodu suszy kilka dni później. Retencja opadu i podlewanie świeżo posadzonych bylin to dwa osobne zadania.

• Duże pory glebowe – przyspieszają odpływ deszczówki w głąb profilu, zwłaszcza po deszczu przekraczającym kilka milimetrów.
• Niska zawartość próchnicy – ogranicza zdolność podłoża do wiązania wilgoci oraz składników pokarmowych.
• Nierówny dopływ z rynny – może sprawić, że strumień omija nieckę i wypłukuje piasek obok niej.
• Wysoka temperatura powierzchni – zwiększa parowanie z odkrytej ziemi, szczególnie na stanowisku południowym.
• Młode nasadzenia – mają płytki system korzeniowy i wymagają podlewania, nawet gdy ogród przejął świeży opad.

Czy piasek nadaje się na ogród deszczowy?

Tak, piaszczysta gleba nadaje się na ogród deszczowy, jeśli projekt przewiduje szybką infiltrację, łagodny dopływ i rośliny tolerujące naprzemienną wilgoć oraz suszę. Piasek jest korzystny tam, gdzie celem jest ograniczenie powierzchniowego spływu, a nie długie utrzymywanie lustra wody.

Na działce z lekką ziemią nie próbuję na siłę tworzyć bagna. Projektuję raczej szeroką, płytką misę: po ulewie woda ma się rozlać, zwolnić i wejść w grunt na całej powierzchni. W pobliżu domu zachowaj rozsądną odległość od fundamentów, a lokalizację sprawdź pod kątem istniejących instalacji i spadków terenu.

Jedno zdanie, które dobrze oddaje zasadę pracy: na piasku ogród deszczowy ma przede wszystkim spowolnić spływ, ochronić glebę przed erozją i wesprzeć rośliny, a nie stale magazynować wodę na powierzchni.

Jak odróżnić szybkie wsiąkanie od problemu z dopływem?

Najpierw obserwuj wodę przez pierwsze 10 minut deszczu: jeżeli omija obniżenie, tworzy rynnę w piasku albo uderza w jedno miejsce, problemem jest dopływ, a nie tempo infiltracji. Jeśli woda rozlewa się równomiernie po dnie i znika bez wymywania podłoża, szybka infiltracja jest naturalną cechą gruntu.

Przykład: rura spustowa kończąca się 30 cm nad piaskiem potrafi wybić zagłębienie już po kilku ulewach. Ten sam spływ rozprowadzony po płaskim kamieniu, w korycie żwirowym lub przez krótki rozdzielacz może zasilać całą rabatę bez tworzenia erozji piasku.

Jak wykonać test przesiąkania?

Test przesiąkania pozwala sprawdzić, jak szybko woda opuszcza konkretny fragment działki, a nie tylko określić typ gleby „na oko”. Wykonaj go w planowanym dnie niecki, najlepiej po kilku dniach bez silnego deszczu, używając dołka o głębokości około 30 cm i powtarzając pomiar po wstępnym namoczeniu podłoża.

Jak wykonać test krok po kroku?

Wykonaj test w pięciu krokach: wykop dołek, zwilż jego ściany, napełnij go wodą, zmierz spadek poziomu i powtórz pomiar następnego dnia. Pierwsze nalanie często daje zawyżony wynik, bo bardzo suchy piasek chłonie wodę gwałtownie.

1. Wybierz punkt w dnie planowanej niecki – nie wykonuj testu na wyniesionym brzegu, ponieważ wynik może nie opisać miejsca gromadzenia deszczówki.
2. Wykop otwór o głębokości około 30 cm – zachowaj możliwie pionowe ściany, aby łatwiej odczytać poziom wody.
3. Nawilż glebę pierwszym napełnieniem – wlej wodę i poczekaj, aż wsiąknie, ponieważ sucha gleba piaszczysta początkowo chłonie wyjątkowo szybko.
4. Napełnij otwór ponownie do podobnej wysokości – zaznacz poziom patykiem albo miarką, aby obserwacja była porównywalna.
5. Zmierz ubytek po 30 i 60 minutach – zapisuj wyniki w centymetrach, wraz z datą oraz warunkami pogodowymi.
6. Powtórz próbę w dwóch lub trzech punktach – lokalne różnice bywają duże, zwłaszcza na działce po budowie lub z dosypaną ziemią.

Nie traktuj pojedynczego wyniku jak normy projektowej dla całej posesji. Jeśli w jednym miejscu woda znika szybko, a 3 m dalej stoi długo, pod ziemią może znajdować się warstwa zagęszczonego gruntu, pozostałość budowlana albo inny układ profilu glebowego.

Co obserwować po prawdziwym opadzie?

Po opadzie obserwuj przez 24 godziny kierunek strumienia, głębokość rozlania, osadzanie piasku oraz stan przelewu awaryjnego. Naturalny test deszczowy pokazuje nie tylko infiltrację, lecz także to, czy woda z dachu dociera do niecki równomiernie.

Wody Polskie w materiałach o małej retencji podkreślają znaczenie zatrzymywania wody możliwie blisko miejsca opadu. W ogrodzie oznacza to praktyczne pytanie: czy spływ zwalnia na działce, czy przelatuje przez nią jednym wąskim torem?

• Równomierne rozlanie wody – świadczy, że profil niecki i punkt dopływu współpracują prawidłowo.
• Głęboka bruzda przy rurze spustowej – sygnalizuje zbyt skoncentrowaną energię strumienia i ryzyko wymywania podłoża.
• Osad z liści oraz piasku – wskazuje miejsce, które trzeba oczyścić przed kolejnym większym opadem.
• Woda wychodząca przez obrzeże – wymaga uformowania niższego, bezpiecznego przelewu awaryjnego.
• Więdnące rośliny po kilku suchych dniach – pokazują problem retencji w strefie korzeniowej, niekoniecznie błąd hydrauliczny.

„Mała retencja polega na zatrzymywaniu wody w miejscu, w którym spadła, oraz na spowalnianiu jej odpływu.” — Wody Polskie, materiały o retencji, 2024

Kiedy wynik testu powinien zmienić projekt?

Zmodyfikuj projekt, gdy test ujawnia odpływ nierównomierny, nieckę zbyt małą na spływ z dachu lub podłoże, które po nasyceniu nie przyjmuje wody przez długi czas. Na samym piasku częściej potrzebujesz rozproszyć dopływ i powiększyć powierzchnię misy niż pogłębiać ją.

Przykład praktyczny: zamiast jednej misy o średnicy 1 m pod rurą spustową można wykonać nieckę o długości 3 m i łagodnych bokach. Ta sama woda ma wtedy większą powierzchnię kontaktu z gruntem oraz nie podcina korzeni pierwszej rośliny w szeregu.

Jak spowolnić wodę bez przypadkowego uszczelniania?

Na piaszczystej glebie wodę spowalnia się przez łagodny profil niecki, rozproszenie wlotu, materię organiczną w obrębie nasadzeń i ściółkę, a nie przez doraźjne zakrycie dna folią. Fundacja Sendzimira opisuje ogród deszczowy jako rozwiązanie retencyjno-infiltracyjne, więc każda zmiana powinna odpowiadać konkretnemu celowi projektu.

Jak uformować nieckę i rozproszyć dopływ?

Zacznij od szerokiego, płytkiego obniżenia o łagodnych skarpach, a strumień z rynny rozbij na kamieniach lub żwirze przed wejściem do strefy roślin. Takie rozwiązanie zmniejsza energię wody, ogranicza erozję piasku i pozwala niecce pracować całą powierzchnią.

Nie buduj pionowego „studzienkowego” dołu tylko dlatego, że piasek szybko chłonie wodę. Głęboka, wąska jama przenosi energię wody na mały fragment gruntu i daje mniej miejsca roślinom. Lepsze są delikatne spadki, które można normalnie pielęgnować.

• Płaskie kamienie przy wlocie – rozbijają strumień deszczówki zanim dotrze on do drobnego podłoża.
• Pas żwiru płukanego – chroni punkt uderzenia wody i pozwala łatwo usunąć naniesione liście.
• Łagodne skarpy niecki – rozprowadzają wodę szerzej oraz zmniejszają ryzyko osuwania się luźnego piasku.
• Przelew awaryjny – kieruje nadmiar wody w bezpieczne miejsce podczas opadu większego niż przewidziany w projekcie.
• Krótki rów rozprowadzający – może doprowadzić wodę z rury spustowej do rabaty bez jednego niszczącego punktu wylotu.

Najprostszy przykład: przy małym dachu garażu ułóż od rury 60-80 cm pasa kamieni o różnej wielkości, a za nim rozpocznij strefę roślin. Po każdej większej ulewie sprawdź, czy kamienie nie zapadły się w piasek i czy nie odsłoniła się goła ziemia.

Czy dodawać kompost?

Tak, kompost warto dodać do strefy sadzenia, ponieważ poprawia strukturę lekkiej gleby i pomaga ograniczać szybkie przesychanie korzeni, ale nie zastępuje projektu retencji. Wprowadzaj go miejscowo, mieszając z rodzimym podłożem, zamiast tworzyć odizolowaną kieszeń o zupełnie innej strukturze.

Przy sadzeniu bylin na piasku zwykle mieszam wykopaną ziemię z dojrzałym, przesianym kompostem w umiarkowanej ilości. Nie podaję uniwersalnej proporcji dla każdej działki, bo znaczenie ma skład kupionego podłoża, nasłonecznienie i gatunek rośliny. Najważniejsze jest równomierne rozprowadzenie materii organicznej wokół bryły korzeniowej.

IUNG-PIB wskazuje na rolę materii organicznej w poprawie właściwości wodnych gleby. Kompost ma pomóc roślinom przetrwać okres między opadami, a nie zamienić dno niecki w nieprzepuszczalną warstwę.

Czy ściółka rzeczywiście zatrzymuje wilgoć?

Tak, ściółka ogranicza nagrzewanie i parowanie z powierzchni gleby, dlatego na piasku działa szczególnie dobrze w pierwszym oraz drugim sezonie po posadzeniu. Ułóż ją na wilgotnej ziemi, zostawiając kilka centymetrów wolnej przestrzeni przy szyjce korzeniowej rośliny.

Do rabaty deszczowej wybieram rozdrobnioną korę, zrębki liściaste albo dojrzały kompost jako cienką ściółkę organiczną. W samym punkcie dopływu lepszy będzie kamień lub żwir, bo kora może odpływać podczas ulewy.

Przydatne uzupełnienie tematu znajdziesz tutaj: ściółkowanie ogrodu. Regularne odnawianie warstwy po zimie jest na lekkiej glebie znacznie ważniejsze niż jednorazowe wysypanie dużej ilości materiału.

Czy stosować warstwę uszczelniającą?

To zależy od celu: folia EPDM zatrzyma wodę, lecz przekształci ogród deszczowy z wariantu infiltracyjnego w układ szczelny, który potrzebuje zaplanowanego przelewu awaryjnego. Na piaszczystej działce nie stosuj jej tylko dlatego, że woda znika szybko – najpierw ustal, czy chcesz zasilać grunt, czy magazynować wodę do późniejszego użycia.

Czym różni się ściółka od warstwy uszczelniającej?

Ściółka to przepuszczalna warstwa na powierzchni gleby, która ogranicza parowanie i chroni podłoże, natomiast warstwa uszczelniająca blokuje infiltrację wody do gruntu. Żwir może stabilizować wlot, ale sam nie jest ani ściółką organiczną, ani pełnym uszczelnieniem.

Dane o dostępności materiałów i ich cenach zmieniają się lokalnie, dlatego przed zakupem porównaj parametry EPDM, geowłókniny ochronnej oraz kamienia u kilku dostawców. Aktualność takiego porównania sprawdzaj w miesiącu planowanego wykonania, nie na podstawie starego cennika.

Kiedy folia EPDM ma uzasadnienie?

Folia EPDM ma uzasadnienie, gdy projektujesz szczelny ogród deszczowy w pojemniku, podwyższonej rabacie lub niewielki zbiornik z kontrolowanym odpływem. W takim układzie musisz przewidzieć przelew awaryjny, stabilne brzegi i drogę nadmiaru wody poza budynek oraz ciągi piesze.

Nie układaj folii pod zwykłą niecką infiltracyjną bez rozrysowania odpływu. Po ulewie woda nie zniknie w piasku, więc może przelewać się bokiem, podmywać obrzeże lub dusić gatunki, które tolerują jedynie krótkie zalanie.

Fundacja Sendzimira opisuje rozwiązania ogrodów deszczowych w gruncie i w pojemnikach jako odmienne warianty, dobierane do miejsca oraz funkcji. Zanim wybierzesz folię, zobacz także materiał o rozwiązaniu ogród deszczowy w gruncie.

Kiedy zmienić rozwiązanie na zbiornik?

Zmień rozwiązanie na zbiornik, gdy zależy Ci na odzysku wody do podlewania, nie masz miejsca na szeroką nieckę lub świadomie chcesz odłączyć wodę od infiltracji w wybranym punkcie działki. Zbiornik nie zwalnia jednak z wykonania bezpiecznego przelewu na czas intensywnego opadu.

• Zbiornik naziemny – sprawdza się przy podlewaniu warzywnika, jeśli możesz wygodnie podłączyć wąż lub kran.
• Zbiornik podziemny – wymaga większego budżetu oraz przemyślanego montażu, ale nie zajmuje przestrzeni na rabacie.
• Niecka infiltracyjna – jest dobrym wyborem, gdy celem pozostaje oddanie wody do gruntu na własnej działce.
• Układ mieszany – może najpierw napełniać zbiornik, a nadmiar kierować do ogrodu deszczowego przez przelew.
• Przelew awaryjny – musi prowadzić wodę z dala od fundamentów, tarasu i miejsc narażonych na rozmywanie.

Jeśli priorytetem jest podlewanie w okresach bezdeszczowych, przeczytaj również: zbiornik na deszczówkę. Na piasku połączenie zbiornika z rabatą bywa praktyczniejsze niż próba zatrzymania każdej kropli wyłącznie w gruncie.

Jakie rośliny wybierać na piasek?

W ogrodzie deszczowym na piasku wybieraj gatunki, które wytrzymują krótkie okresy wilgoci po opadzie, a później radzą sobie z suszą i przepuszczalnym podłożem. Najlepiej sadzić je strefami: bliżej dna bardziej tolerancyjne na czasowe zalanie, a na obrzeżu rośliny odporne na suszę.

Jakie gatunki sadzić w dnie niecki?

W dnie sadź gatunki tolerujące zmienną wilgotność, takie jak kosaciec syberyjski, krwawnica pospolita, tojeść kropkowana, wiązówka błotna lub turzyce. Dobór zawsze dopasuj do nasłonecznienia, lokalnego klimatu i tego, czy po opadzie woda stoi kilka godzin, czy tylko zwilża podłoże.

Nie sadź roślin w jednej linii jak przy standardowej rabacie. Grupuj po trzy, pięć lub siedem sztuk tego samego gatunku. Taki układ wygląda naturalniej, a korzenie szybciej osłaniają ziemię przed rozmywaniem.

• Kosaciec syberyjski – dobrze znosi wilgotniejszy okres i po ukorzenieniu radzi sobie w przeciętnych warunkach ogrodowych.
• Turzyce – tworzą gęste kępy, które stabilizują powierzchnię gleby przy zmiennym przepływie wody.
• Krwawnica pospolita – pasuje do wilgotniejszych miejsc, lecz wymaga obserwacji w długiej suszy na lekkiej ziemi.
• Tojeść kropkowana – może wypełniać strefę okresowo wilgotną, jeśli ma dość miejsca do rozrastania się.
• Wiązówka błotna – lepiej sprawdzi się w chłodniejszym, wilgotniejszym fragmencie niż na nagrzanym, suchym obrzeżu.

Jakie rośliny sprawdzą się na suchym obrzeżu?

Na suchym obrzeżu sadź rośliny odporne na suszę, między innymi rudbekie, krwawniki, szałwie, rozchodniki, kostrzewy i trawy ozdobne. Te gatunki korzystają z wilgoci po opadzie, lecz nie wymagają stale mokrego podłoża.

Przykład nasadzenia na słońcu: w dnie umieść trzy turzyce i dwa kosaćce syberyjskie, na stoku posadź pięć krwawników, a na najwyższej krawędzi trzy rozchodniki okazałe. To nie jest gotowy szablon dla każdej działki, ale pokazuje logikę przejścia od wilgotniejszego środka do suchego brzegu.

Czy wszystkie rośliny trzeba podlewać po posadzeniu?

Tak, nowe rośliny podlewaj regularnie do ukorzenienia, zwykle przez pierwszy sezon, a podczas suszy także później, jeśli liście tracą jędrność. Funkcja retencyjna niecki nie gwarantuje automatycznego nawodnienia brył korzeniowych w lekkiej glebie.

Podlewaj rzadziej, ale porządnie, tak aby wilgoć dotarła głębiej niż powierzchniowy centymetr piasku. Codzienne skąpe zraszanie sprzyja płytkim korzeniom i nie rozwiązuje problemu przesuszenia.

Jak utrzymać wilgoć i zabezpieczyć ogród w pierwszym roku?

Pierwszy rok decyduje o tym, czy ogród deszczowy na piaszczystej glebie zbuduje stabilną warstwę korzeni oraz ściółki. Kontroluj wilgotność po posadzeniu co kilka dni w czasie suszy, odnawiaj materiał organiczny i oglądaj wlot po każdej większej ulewie, zanim małe uszkodzenie zmieni się w głęboką wyrwę.

Jak często podlewać po posadzeniu?

Przez pierwsze tygodnie sprawdzaj podłoże co 2-3 dni, a podlewanie wykonuj wtedy, gdy ziemia kilka centymetrów pod ściółką jest wyraźnie sucha. W upalne, bezdeszczowe okresy młode rośliny mogą wymagać nawodnienia częściej niż dobrze ukorzeniona rabata.

Palec lub mała łopatka powiedzą więcej niż kalendarz. Jeśli pod ściółką ziemia jest chłodna i lekko wilgotna, odczekaj. Gdy piasek rozsypuje się jak suchy cukier, podlej strefę korzeniową wolnym strumieniem.

1. Sprawdź wilgoć pod ściółką – oceniaj ziemię na głębokości kilku centymetrów, a nie sam suchy wygląd powierzchni.
2. Podlewaj rano lub wieczorem – ograniczasz straty wody przez parowanie w najcieplejszej części dnia.
3. Kieruj wodę pod roślinę – nawadniaj bryłę korzeniową, zamiast polewać całe kamienne obrzeże.
4. Uzupełniaj ściółkę organiczną – utrzymuj równą warstwę, ale nie zasypuj szyjek korzeniowych bylin.
5. Usuwaj chwasty wcześnie – na lekkiej glebie szybko konkurują z młodymi roślinami o każdą porcję wody.
6. Zapisuj reakcję nasadzeń – po jednym sezonie łatwiej przesuniesz gatunek w bardziej suchą albo wilgotniejszą strefę.

Jak zabezpieczyć dopływ przed erozją piasku?

Zabezpiecz dopływ przez rozproszenie strumienia na kamieniach, żwirze lub płytkim korycie, a po ulewach natychmiast uzupełniaj przesunięte podłoże. Najważniejsze jest zatrzymanie energii wody przed strefą korzeniową, nie samo zasypanie wyrwy kolejną porcją piasku.

W praktyce kontroluję trzy miejsca: koniec rury spustowej, pierwsze 50 cm za wlotem oraz przelew awaryjny. Jeżeli w którymś punkcie widać odsłonięte korzenie, naniesiony osad lub zagłębienie, poprawkę wykonuję przed następnym intensywnym opadem.

• Kamień rozpraszający – powinien leżeć stabilnie i być większy niż drobny żwir, który silny strumień może przesunąć.
• Żwirowe koryto – prowadzi wodę łagodnie, jeśli jego brzegi są dobrze ukształtowane oraz nie mają stromych progów.
• Rośliny o kępiastym pokroju – pomagają wiązać wierzchnią warstwę gleby wokół niecki.
• Przelew awaryjny – powinien mieć niższy punkt kontrolowanego odpływu, zamiast pozwalać wodzie przelać się przypadkową stroną.
• Regularna inspekcja – po każdym większym opadzie pozwala wykryć erozję, zanim naruszy całą rabatę.

Najlepsza poprawka dla piasku to nie przypadkowe uszczelnienie dna, lecz spokojniejszy dopływ, więcej ochrony powierzchni i rośliny posadzone w odpowiednich strefach.

Najczęściej zadawane pytania

Czy piaszczysta gleba jest problemem?

Nie musi być problemem, ale wymaga projektu uwzględniającego szybką infiltrację i potrzeby roślin. Wykonaj test przesiąkania bezpośrednio w miejscu planowanej niecki, bo różnice w obrębie jednej działki mogą być duże. Na piasku szczególnie ważne są ściółka, łagodny dopływ i podlewanie młodych nasadzeń.

Czy można dodać kompost?

Tak, kompost może poprawić warunki w strefie sadzenia oraz zwiększyć zdolność gleby do zatrzymywania wilgoci przy korzeniach. Nie traktuj go jednak jako jedynego elementu projektu hydraulicznego. Kompost nie zastąpi rozproszenia strumienia ani dobrze uformowanej niecki.

Czy folia zatrzyma wodę?

Tak, folia EPDM zatrzyma wodę, ale zmieni ogród w rozwiązanie szczelne, a nie infiltracyjne. Taki wariant wymaga zaplanowania odpływu nadmiaru wody i przelewu awaryjnego. Nie układaj folii jako szybkiej odpowiedzi na naturalnie szybkie wsiąkanie w piasku.

Czy rośliny będą wymagały podlewania?

Tak, szczególnie po posadzeniu oraz w okresach suszy. Szybkie wsiąkanie deszczówki w glebie piaszczystej zwiększa znaczenie ściółki i prawidłowego doboru gatunków. Po pełnym ukorzenieniu część roślin będzie potrzebować znacznie mniej wsparcia niż w pierwszym sezonie.

Jak uniknąć wymywania piasku?

Rozprosz strumień z rynny kamieniami, żwirem albo płytkim korytem i sprawdzaj to miejsce po ulewach. Nie pozwól, aby woda uderzała pionowo w gołą ziemię. Stabilne kępy roślin i poprawnie wyznaczony przelew awaryjny dodatkowo ograniczą erozję.

Jak długo woda powinna stać w ogrodzie deszczowym?

To zależy od wariantu ogrodu, gruntu i opadu, ale na piasku woda może znikać szybko, nawet w ciągu kilku godzin. Sam szybki zanik nie jest wadą, jeśli woda nie omija niecki i nie niszczy podłoża. W rozwiązaniu szczelnym czas utrzymywania wody wynika już z projektu odpływu.

Źródła i literatura

1. Instytut Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa – PIB – materiały dotyczące właściwości gleb lekkich, materii organicznej i ochrony gleb, 2024.
2. Fundacja Sendzimira – materiały edukacyjne o ogrodach deszczowych oraz retencji rozproszonej, 2023.
3. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie – materiały informacyjne o małej retencji i zatrzymywaniu wody w miejscu opadu, 2024.
4. Ministerstwo Klimatu i Środowiska – informacje o znaczeniu małej retencji w gospodarowaniu wodą opadową.

Katarzyna Wrona

Od kilkunastu lat projektuje ogrody przydomowe i doradza właścicielom działek. Pisze o projektowaniu, doborze roślin i pielęgnacji tak, by ogród był piękny i łatwy w utrzymaniu.